Motel Mozaïque

Wat als je bezoekers van je stadsfestival zou verwelkomen alsof het vrienden zijn die je stad voor het eerst bezoeken? Met dat idee organiseerde Harry Hamelink in 2001 voor het eerst het tweedaagse festival Motel Mozaïque in Rotterdam. Dat jaar is de havenstad Cultural Capital of Europe en daar hoort muziek bij, met optredens van o.a. Zita Swoon, Green Velvet en Das Pop. Bezoekers mogen blijven slapen in een speciale tent. ’s Morgens worden ze wakker en wacht er een vers ontbijtje, een voetenbad en gepoetste schoenen.

Het festival is een dusdanig succes dat het evenement een jaar later een vervolg krijgt en uitgroeit tot een multidisciplinair stadsfestival. Naast optredens in verschillende locaties als Theater Rotterdam, debatpodium Arminius en poppodium Rotown zijn er rondleidingen van lokale gidsen langs bijzondere plekjes in de stad. Er is kunst, workshops, theater, dans en opnieuw de mogelijkheid om te blijven slapen op bijzondere plekken zoals een etalage of een kunstwerk. Optredens zijn van opkomende bands en artiesten, met een speciale plek voor lokaal talent, zoals Roufaida, Elephant en Library Card. Onder andere Belle & Sebastian, Billie ‘Prince’ Billy, Big Thief, Angus & Julia Stone, Jungle, Mumford & Sons en The Last Dinner Party traden op.

Sinds 2022 is Margriet Colenbrander algemeen directeur van het festival, dat wordt georganiseerd vanuit een culturele non-profitorganisatie dat ook concerten organiseert en een talentontwikkelingsprogramma heeft. Colenbrander: “Het is mijn taak te zorgen dat mijn teamleden kunnen doen wat ze willen doen. Ik moet er voor zorgen dat de kaders geschetst zijn en er middelen voor zijn. Daarnaast ben ik ook chef ICT, HR en buitendienst, maak ik de begroting en ga ik in gesprek met bijvoorbeeld de gemeente. Het is een veelomvattende baan.” 

Muzikaal wil het festival een afspiegeling laten zien van wat er leeft in de alternatieve popmuziek. Dat gaat van alternatieve pop en singer-songwriter, indie, hiphop, rock tot jazz en genreblending acts die nieuwe richtingen laten horen. “We willen een ontdekkingsfestival zijn”, legt ze enthousiast uit. “Ik denk dat Motel Mozaïque een springplank kan zijn richting de grotere festivals. Onze ambitie is dat je de headliners van Lowlands drie jaar daarvoor bij ons ontdekt.” 

Een belangrijke rol binnen het festival is weggelegd voor de stad zelf. Rotterdam heeft geen groot poppodium zoals in andere steden. Daarom zet MOMO, zoals het festival door de Rotterdammers liefkozend wordt genoemd, de stad in als podium. “De stad zelf is een van de headliners”, vertelt Colenbrander. “MOMO is niet alleen muziek of performance, het multidisciplinaire aspect is een van de kenmerkende eigenschappen van ons festival. Daarbij zetten we in op onverwachte ontmoetingen. Zo kan het gebeuren dat je na het zien van een concert bij het verlaten van de zaal plotseling in een dansperformance belandt. Of nemen onze gidsen tijdens het gratis toegankelijk programma bezoekers mee op een route waarbij bijvoorbeeld het koloniale verleden van Rotterdam wordt getoond.” 

Colenbrander is blij met het Sena Performers fonds. “Een festival organiseren is financieel gezien niet eenvoudig, zeker niet als je minder bekend repertoire presenteert, ruimte wilt bieden voor experiment of acts boekt die nog geen zalen uitverkopen. Zonder het Sena Performers fonds kunnen we minder acts een podium bieden, dat is de realiteit.”

Dat de Sena-norm gehanteerd moet worden voor de gage, vindt ze geweldig:  “Ik ben blij dat we van de biertkratjesmentaliteit af zijn, waarbij artiesten voor een kratje bier kwamen optreden. Het muzikantschap is een baan, die tijd, liefde en energie heeft gekost om op dat niveau te komen. Daarbij moeten ook muzikanten boodschappen en huur betalen. Zonder artiesten kunnen wij allemaal op ons hoofd gaan staan, maar dan is er geen festival. Tegelijkertijd vind ik het soms moreel gezien lastig dat ik Nederlandse artiesten de Sena-norm kan bieden, maar hun collega’s uit het buitenland niet. En ongewild merk ik dat je soms toch ook kijkt naar het aantal muzikanten. Kies je een gezelschap van tien personen, of toch een duo? Ik ben benieuwd naar de gagetool van het Fair Pop Fonds. Daarmee wordt meer holistisch gekeken naar welke gage realistisch is voor een artiest of band. Dat lijkt mij ook handig voor het fonds.”